10η Δεκεμβρίου: Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Παγκόσμια Ημέρα Ιδιοκτησίας: 

Το άρθρο αυτό γράφτηκε στο πλαίσιο της συνεργασίας του ΚΕΦΙΜ και της ΠΟΜΙΔΑ με αφορμή την Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ανήκει σε μια σειρά δημοσιεύσεων μας που έχει ως στόχο την ανάδειξη της σημασίας των θεμελιωδών ελευθεριών και της έμπρακτης κατοχύρωσης των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Άρθρο του Στράτου Ι. Παραδιά, Δικηγόρου παρ΄Αρείω Πάγω, Πρόεδρου της ΠΟΜΙΔΑ και της Διεθνούς Ενώσεως Ιδιοκτητών Ακινήτων (UIPI). 

O Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών εορτάζει την 10^η Δεκεμβρίου, επέτειο της υπογραφής της Οικουμενικής Διακήρυξης του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (1948), ως «Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων». Όμως τόσο οι κυβερνήσεις, όσο και οι απανταχού πολυπράγμονες «δικαιωματιστές»,  έχουν την τάση να ξεχνούν ότι και το Δικαίωμα του κάθε πολίτη στην Ιδιοκτησία του (Property Right) είναι και αυτό ένα Ανθρώπινο Δικαίωμα, προστατευόμενο από διεθνείς και ευρωπαϊκές συμβάσεις και συνταγματικές διατάξεις, που έχει σημασία για τους απλούς πολίτες πολύ περισσότερο από πολλά άλλα δικαιώματα. Για το λόγο αυτό, η Διεθνής Ένωσις Ιδιοκτητών Ακινήτων (U.I.P.I.) με πρόταση μου ως Προέδρου της, καθιέρωσε από το 2005 να εορτάζεται η 10η Δεκεμβρίου από όλες τις οργανώσεις ιδιοκτητών ακινήτων και ως “Παγκόσμια Ημέρα Ιδιοκτησίας”. 

Στην Ευρώπη σήμερα, το 58% των παραβιάσεων που έχουν εκδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου (ECHR) κατά τα τελευταία χρόνια αφορούν το άρθρο 6 σχετικά με το δικαίωμα σε μια δίκαιη δίκη και το άρθρο 1 του 1^ου πρωτοκόλλου της Ρώμης σχετικά με το δικαίωμα στην ιδιοκτησία. Η χώρα μας, παρότι ανήκει σε εκείνες που τυπικά αναγνωρίζουν και σέβονται τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, εν τούτοις δυστυχώς εξακολουθεί να καταδικάζεται από το Δικαστήριο αυτό για παραβιάσεις του Δικαιώματος της Ιδιοκτησίας.  

Σήμερα το Δικαίωμα στην Ιδιοκτησία είναι εκείνο το οποίο υφίσταται τις περισσότερες παραβιάσεις στην Ελλάδα, κυρίως μέσω επιλεκτικής και υπερβολικής φορολόγησης της ιδιωτικής ακίνητης περιουσίας η οποία θίγει τον «πυρήνα» της και αποτελεί προσβολή της ως συνταγματικά προστατευόμενου «Ανθρώπινου Δικαιώματος», αλλά και με πολυποίκιλες δεσμεύσεις περιουσιακών στοιχείων και καταχρηστικών διεκδικήσεων του Δημοσίου. Όπως έχει πανηγυρικά διαπιστωθεί και από τη γνωστή έκθεση του «Συνήγορου του Πολίτη» για το Δικαίωμα της Ιδιοκτησίας, οι παραβιάσεις του Δικαιώματος αυτού στη χώρα μας «είναι ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα που απασχολεί χιλιάδες ιδιοκτήτες γης, δεδομένου ότι  το ελληνικό δημόσιο και οι ΟΤΑ δεσμεύουν ιδιοκτησίες, χωρίς να αποζημιώνουν, ακόμη και επί δεκαετίες, με σχέδια πόλεων που χρονίζουν, προστασία αρχαιοτήτων, προστασία περιβάλλοντος και εκτέλεση δημόσιων έργων, οι οποίες συνεπάγονται απαλλοτρίωση, στέρηση ή ουσιώδεις περιορισμούς στην ιδιοκτησία τους χωρίς καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης ή χωρίς έγκαιρη καταβολή αποζημίωσης».  

Συγκεκριμένα σήμερα οι παραβιάσεις αυτές του Δικαιώματος της Ιδιοκτησίας συνεχίζονται αμείωτα στη χώρα μας με την υπερφορολόγηση της ιδιωτικής ακίνητης περιουσίας με ετήσιο ΕΝΦΙΑ που δεν συσχετίζεται με το πραγματικό εισόδημα των πολιτών σε συνδυασμό και με δημευτικούς συντελεστές φορολογίας εισοδήματος, με τη μορφή της δήμευσης εκατοντάδων χιλιάδων ακινήτων που διεκδικεί μαζικά το Δημόσιο μέσω του «τεκμηρίου κυριότητάς» του στη διαδικασία κύρωσης δασικών χαρτών και Εθνικού Κτηματολογίου, της πλήρους απαξίωσης της εκτός σχεδίου πόλεως ακίνητης μικροϊδιοκτησίας, της αμφισβήτησης της εγκυρότητας οικοδομικών αδειών που εκδόθηκαν νόμιμα, της ανεξέλεγκτης και επ’ άπειρον δέσμευσης χιλιάδων ακινήτων από τους ΟΤΑ σε όλη τη χώρα για δήθεν εκτέλεση έργων, από τις δασικές, αρχαιολογικές και άλλες υπηρεσίες του Κράτους συχνά χωρίς λόγο και πάντοτε χωρίς έλεος, χωρίς κανένα σεβασμό στο σημαντικό ανθρώπινο αυτό δικαίωμα…  

Επειδή οι παραβιάσεις αυτές συχνά φέρνουν σε απόγνωση τον απλό πολίτη που εργάστηκε και στερήθηκε για να γίνει ιδιοκτήτης και κατατάσσουν τη χώρα μας μεταξύ εκείνων που βρίσκονται στις χαμηλότερες θέσεις στους διεθνείς οικονομικούς δείκτες, παρεμποδίζοντας την ανάπτυξή της, γι’ αυτό είναι καιρός να πάψει το σημαντικό αυτό Ανθρώπινο Δικαίωμα να αντιμετωπίζεται ως ένα δικαίωμα Β΄ κατηγορίας τόσο από τις κάθε είδους ευρωπαϊκές και εθνικές αρχές, όσο και από τις πολυποίκιλες οργανώσεις προάσπισης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που απαξιούν να ασχοληθούν μαζί του…